
Ziet er toch vreemd uit, iedereen met een bordje in z’n hand…
De mail is verstuurd. Het hoge woord is eruit. Objectief, enigszins afstandelijk en toch vriendelijk. Geen schuld, slechts een analyse met conclusie. Nu weer over tot de orde van de dag.
Dat vind ik de mooiste vorm van cynisme trouwens. De moties in het parlement eindigen er ook atijd mee. Het is eigenlijk de zaag die je door je eigen stoelpoten laat gaan. Sta je net gepassioneerd moord en brand te schreeuwen, om actie te vragen, op de barricades te springen en sluit je af met de mededeling dat het eigenlijk niet zo nuttig is en dat je je weer druk gaat bezig houden met de zaken die er echt toe doen. Geen wonder ook dat veel moties verworpen worden… (in 2007 zijn er 1968 moties ingediend in de Tweede Kamer, 993 zijn er verworpen ¹).
¹http://www.tweedekamer.nl/images/Nieuwjaarscijfers%202007_tcm118-182416.pdf
Is het iemand ooit opgevallen hoe serieus dames op leeftijd een Beau Monde of Marie Claire kunnen lezen? De koningen die de Troonrede voorleest is er niets bij. Vandaag viel het me op in de trein. Briletje er bij en maar serieus kijken alsof het heavy stuff is.
Ik moet de vrouw in westie wel nageven dat ze ondertussen niet te beroerd was om ook nog wat kennis op te doen. De vrouwen naast haar (en tegenover mij – irrelevant, maar zo kom ik aan het verhaal) waren nogal druk in gesprek over mindmappen. Hadden voor vandaag nog nooit van gehoord, maar een cursus van Randstad deed wonderen. Ze zochten nog even contact met de man naast mij; “Waar werk jij? Je hebt een laptop, vandaar.” Vraag mij ook niet waarom dat logisch was, de vrouwen leken verder normaal ontwikkelt, dus daar lag het niet aan. De man bleek ook nog nooit van mindmappen te hebben gehoord overgens. Maar ik dwaal af. Het dametje-met-brilletje bleef namelijk kijken op het cursusmateriaal, ze had bljkbaar toch onvoldoende diepgang in haar Beau Monde.
Ja, treinen…blijft boeiend
.
De New York Times heeft een leuke sectie op hun site “ONE IN 8 MILLION”. Het is een sfeervol en mooi deel waarin leuke verhaaltjes staan van ‘gewone’ mensen, en dan niet de Frans Bauers nauurlijk, maar écht gewone mensen. Zouden er in Nederland ook journalisten/kunstenaars/… zijn die zoiets zouden willen oppakken?