Het huilen van Twente

Gister was het zo’n middag waar er al vele van zijn geweest. Een topman komt een horde studenten toespreken over wat hij, danwel zijn bedrijf doet. Superleuk en je leert ook wat andere verhalen van bedrijven kennen behalve die uit de media of oude doos. Tot zover niets bijzonders. Dan nadert het einde en aan het einde dient er natuurlijk een woordje gewisseld te worden tussen de vermaker en de vermaakten. Begint leuk, beetje oppervlakkig, maar dat geeft niet. Wat er natuurlijk ter sprake komt als je een Twentse topman vraagt, is het vermogen van Twente om een beetje mee te komen met de rest van de wereld. En natuurlijk is dat in zijn ogen beroerd. Eén punt had hij trouwens goed en dat is ook volgens mij waarom er wat moet gebeuren: de partners van.

Voor mij is hier wellicht een prima baan, maar is er ook wat te doen voor mijn wederhelft behalve liefdadigheidswerk? Als je iemand hier naartoe haalt, betekent dat over het algemeen dat het gezin mee gaat en er dus ongeveer niet 1, maar 2 arbeidsplaatsen dienen te zijn.

Nu denk ik graag in oplossingen en ik zeg dus dat het potentiële aanbod van arbeid in Twente een factor twee hoger is dan wordt verondersteld. Als we het dan hebben over hoger opgeleiden, we er daarnaast ook van uit gaan dat de meeste hoger opgeleiden een partner vinden die ongeveer hetzelfde opleidingsniveau heeft, telt dit dus lekker op. Dan komen we weer terecht bij de stelling dat er te weinig interessante (= grote volgens velen, heeft niets te maken met grootte volgens mij) bedrijven zijn. Waarom zijn we in Nederland en blijkbaar in Twente zo naïef dat we denken dat grote bedrijven leuk zijn? Die zijn namelijk helemaal niet leuk, ze zijn log, bureaucratisch en zitten vol met collegae die eigenlijk op jouw stoel willen zitten.

Nee, laten we zo snel mogelijk heel veel kleinere bedrijven opzetten, inkopen, omkopen (anonieme tip) etc. om naar Twente te komen, dan hebben de mensen het ook nog een beetje ouderwets Twents gezellig!